Yattaaa!!!

Eftir marga þögla mánuði á þessum ritli ætla ég loksins að stimpla inn nokkur orð. Það var sætur stórsigur minn í baráttunni við Íþróttaskóinn fyrr í dag sem hefur komið mér aftur í stuðið.



Nú er seinna meistaranámsárið mitt hafið og það hefur vægast sagt verið strembið. Íþróttaskórinn er í essinu sínu - tvöfaldaði tíðni fyrirlestra svo nú "fæ" ég að standa fyrir framan hann, aðstoðarprófessorinn og hina nemendurna og setja fram og sanna stærðfræðikenningar á töflunni mun oftar. Æði! Sem betur fer átti ég þó bara tvo kúrsa eftir svo stundataflan er aðeins rýmri þessa önnina og nægur tími til að undirbúa stórkostlega spennandi fyrirlestra.



En... stórsigurinn:


Enn einu sinni lentum við Íþróttaskórinn í útistöðum á föstudagsfyrirlestrafundinum okkar. Ég er komin inn á frekar þröngt svið í hagverkfræðigeiranum og kallinn er ekki alveg nógu sáttur því það er ekki hans fag. Hér fetar maður nefnilega í fótspor prófessorsins síns í rannsóknavinnunni því hann er, jú átrúnaðargoð nemenda sinna. Eitthvað er ég voðalega púkó að vera ekki að skoða "Primal-dual interior-point method for linear programming" eins og bekkjarsystkini mín...




Allavega - útistöðurnar. Ég stóð uppi við töflu og var að leiða fram jöfnu sem mér þótti afskaplega einföld og þægileg. Hún var algjörlega undirstaða þeirra niðurstaðna sem ég hafði fengið þannig að þegar Íþróttaskórinn byrjaði "aaah... eeeh.... anooo... etoooh... Þetta bara stenst ekki", leist mér ekki á blikuna.



Hér fáið þið (með brennandi stærðfræðiáhuga) að berja þessa umdeildu jöfnu augum:

Ef ég væri japanskur nemandi hefði ég afsakað mig í bak og fyrir, sest í sætið mitt og skammast mín. En, ég er ekki japönsk og ég hafði lagt heilmikið í útreikningana og þóttist nokkuð örugg með þá.

Mig langaði helst að segja honum að sitja bara rólegur á meðan ég útskýrði. En... það gera víst ekki Japanir... nei, bíðið - japanskir kvenmenn. Svo mundi ég eftir því þegar ég var einu sinni að kvarta undan kallinum við foreldra mína og pabbi minn, sem hefur nú oft verið í þessu ótrúlega landi, sagði mér að það versta sem þessir kallar vissu væri að missa andlitið fyrir framan (undir)menn sína.

Svo ég tók upp mína eðaljapönsku dömutakta, baðst afsökunar á framferði mínu og bað minn virðulegri og vitrari prófessor að vera svo vænan að fara með mér í gegnum jöfnuna svo hann gæti bent mér á hvar ég gerði mistök. Hann setti upp miskunnsama brosið sitt og gerðist reiðubúinn að leiðbeina vesælum nemandanum sínum.

Ég hóf því mína ó-svo-fögru útreikninga:

Og kallinn sagði bara "Sko - ég sagði þér!!!"

En, ég var ekki búin. Ég hafði nefnilega rétt áður verið að hámarka V með tilliti til E:

sem gerði það náttúrulega að verkum að umdeildur liður réttilega hvarf úr diffrinu og ég kallaði (ég gerði það), eins og súperhetjuvinur minn Hiro: "Yattaaa!!!"




En, nú hafði ég ekki hugmynd um hvernig japanskar dömur hegða sér í slíkri stöðu - búin að sanna að ég hafði rétt fyrir mér og að prófessorinn hafði í raun og vera rangt fyrir sér... þetta var alveg voðalegt.





Mér fannst sem það besta í stöðunni væri að þakka honum kærlega fyrir því ég hefði í raun og veru farið að efast um þessa útreikninga, en nú hefði hann svo sannarlega kennt mér að maður verður alltaf að "dobbúl-tékka" til þess að vera viss.



Hann var jú alveg sammála því og var glaður að hafa getað sýnt mér fram á það. Það var einmitt það sem hann var að reyna að kenna mér :)

Ég er að spá í...

... að fara í ljós á þessari stofu!

Godt nyt år

Komið nýtt ár og nú skoðar maður nýja heima...

... kóngsins København

Hér skemmtum við okkur, "Ð-in" fjögur og látum frosthörkurnar ekkert á okkur fá. Með Tópas-pelann í annari og barnið í hinni hygger man sig bara í íbúðinni í Fredriksberg og skoðar skemmtilegheitin á túbunni.

Stóri "Ð" kynnti okkur "Dömu-Ð-unum" fyrir þeim alfegursta herra sem nokkru sinni hefur á dansgólfið stigið. Gvöð hvað hann er montinn og hrokafullur - ég bara á ekki eitt einasta orð... og kom því hvort eð er ekki upp fyrir hlátri.

Gjörið svo vel: Gunnlaugur Guðmundsson og gömlu dansarnir.

19. desember - Þeir hugrökku og fögru

Ég er í skýjunum yfir að hafa fundið þetta jólamyndband.
Á fyrri hluta tíunda áratugsins komu saman nokkrar stjörnur þeirrar stórfenglegu sápuóperu: Þeir hugrökku og fögru sem Stöð 2 sýnir á virkum morgnum (allavega þegar ég var heima) og sungu saman falleg jólalag til að minna okkur á hvað jólin snúast um - jú kærleikann.

Gjörið þið svo vel, "Kærleikur er gjöfin" með Bóld end ðe bjútífúl - Allstars!

Ó hvað hún Sallý var unaðsleg gæska.

Hó hó hó :)

18. desember - Ég kem heim með bjöllur á

Jú, það gerist vart jólalegra en þegar þau Dollý og Kenný syngja saman.

Ég átti í mestu vandræðum með að velja aðeins eitt jólalaganna þeirra og mæli með því að þið kíkið líka á hin jólalögin þeirra í hlekkjunum til hægri.

En, Dóra og Guðný Birna - hér kemur það "Ég kem heim með bjöllur á"... eftir aðeins þrjá daga. Jibbý!!!

Hó hó hó

17. desember - Hlauptu Dé Emm Sé

Jæja, nú hafa nokkur rólegheit einkennt jólalög síðustu ritla og kominn tími til að hrista fram jólafjörið aftur.

Grunar að pabbi minn hafi gaman af Run DMC laginu "Jól í Hollis".
Þetta er skemmtilega óhefðbundið lag sem kemur mér í jólastuðið :)

Hó hó hó!

16. desember - Tskúbabúba

Er í skemmtilegri sveitaferð þessa helgina hjá Elínu vinkonu í Tsukuba... þar sem þeir framleiða froskakrem - krefst skýringar:

Þeir setja froskinn í lokaðan kassa með spegla á alla kanta. Hann sér þá sjálfan sig margfaldaðan og heldur að þarna séu þúsundir froska samankomnir til að ráðast á hann.

Froskgreyið verður þá óttaslegið og kófsvitnar heilum millilítrum. Svitinn drýpur svo ofan í bakka sem er svo tekinn undan kassanum og úr frosksolíunni er unnið þetta fína krem sem lokar gapandi samúræjasárum!

Lag dagsins tileinka ég öllum óttaslegnum froskum í heiminum. Megið þið finna ró í ljúfum samsöng Davíðs og Bings "Litla trommarasöngnum".

Hó hó hó